|
Pierwsza wzmianka o Kuźnicy pochodzi z 1570 r. Jeszcze w 1663 r. była to wyspa, na której stała tylko jedna chata. Miejscowość ta należała do starostwa puckiego, a zarządzał nią Wojciech Byżewski. Lustracja z 1578 r wykazała, że pilnuje on brzegów i płaci czynsz.
W roku 1635 w pobliżu wybudowano niewielki fort wojenny Kazimierzowo. W XIX-tym wieku właśnie Kuźnica była największą wsią na Półwyspie. Z tego czasu pochodzi określenie Kuźnicy jako "Stolece Rebóków". Tutejszy kościół wybudowano w roku 1932, wzorując się na sanktuarium swarzewskim.
Później powstała tu i rozwinęła się wieś rybacka. Prawie wszyscy jej mieszkańcy posiadali łodzie i zajmowali się rybołówstwem. Do końca XIX wieku osada miała najwięcej mieszkańców ze wszystkich osad na Półwyspie Helskim. Rozwój nastąpił wraz z doprowadzeniem linii kolejowej na półwysep. zaczęli zjeżdżać do Kuźnicy letnicy, głównie z Warszawy. Około roku 1921 powstał w Kuźnicy pierwszy pensjonat "Morskie Oko" i trzy gospody. Najbardziej znaną gospodą była gospoda "Dom Kaszubski". Wystrój nawiązywał do morskiego charakteru miejscowości. Tu odbywały się potańcówki dla letników przy dźwiękach orkiestry.
Ciekawostką przyrodniczą jest leżące w pobliżu Kuźnicy zagłębienie w Zatoce Puckiej. Posiada ono 7 m głębokości i nazywane jest Kuźnicką Jamą. Jadąc w kierunku Jastarni, 2.5 km za Kuźnicą mija się wydmę "Lubeck", nazwaną tak na pamiątkę miejsca utonięcia statku o tej samej nazwie.